با سلام خدمت همه ی دوستان و اهالی رایگان آباد
از اونجایی که مطالب این بلاگ دست نوشته های شخصی من هستند
ازتون خواهش میکنم اگر قصد استفاده از این مطالب را دارید حتما با ذکر منبع باشه
در ضمن تعداد پست های بلاگ نسبتا بالاست برای خواندن همه ی پست ها
پیشنهاد میکنم از آرشیو موضوعی مطالب استفاده کنید .
پیشاپیش از همکاری شما سپاس گذاری می کنم .
( ع . ا ) خورشید
تا نا کجا آباد بی فایدگی فریادها
دریغ
بچه های یتیمم بهانه ی اشک های زنی بود که دستش برای گدایی دراز بود
طلا میخواست یا نان شب ؟
باریک میشود تمام جاده هایی که تا یقین راهی دارند
حس مسموم سرگشتگی بیماری تازه ی خاموش
اعتقاداتم نخ بادبادکی شده در دست کودکی شیطان
چه قدر خاکیم چه قدر کم
میان من و افلاک همیشه فاصله ایست
مرگ
مرگ هم رهایی نیست برای منی که درگیر فردایم
نه بودن این روزها ، نه باور فردا هیچ کدام آرامم نمیکند
دست هایت را می طلبم
تمام طناب هایم را برای اسیر کردنش خرج کرده ام غافل از اینکه خودم گرفتار شدم
و هر طناب درس آزادگیش را بهتر کرد
کاش می شد مثل بچه ها بی بهانه گریه آغازید
کاش می شد
اویزان تر از همیشه
دست هایم تا نوک خط زمینی پوچی انعطاف یافته اند
مردمک ها سرگشته در کاسه ی گردشان چرخ میخورند
بیمناک شاد
از فردا از دیروز
این همه تقلای بشر برای بودن برای نیست نشدن
بودن زیستن
عجب مفهوم مسخره ای
همیشه در تعریف هایم کنار بودن باید برای باشد
برای … بودن برای … زیستن
بی برای زندگی بودن زیستن عشق مرگ همه چیز بی معناست
شیرینی یک لحظه چه قدر فرصت زندگی دارد ؟
کسی هست بگوید روز مرگ لحظه ها چه زمانیست ؟
ساعت های زندگی مردمک ها قلب ، پا، دست ، کلام، گوش همه اسیر
ازادی مفهوم مسخره ایست برای سرگرمی اهالی صف شیر و نان
چه قدر تکراری است اگر بگویم دلم گرفته است
خوش به حال فروغ که ایوانش شب داشت و چراغ
من تمام زندگی ام را به دست کلید های کیبردم سپرده ام بی انکه از امانت داریشان ممطئن باشم
سکوت
سکوت میکنم
هنوز زمان رسوایی نرسیده است
موج های من هرگز با کویر تو برابر نیست
پنجره ها نقاب آیینه ای بستند
ماه ، گاه
نه ماه همیشه قیاس میگیرد مرا و تو را
همیشه فاصله ایست میان حرف های ما
همیشه دیواری است میان منیت و تو خواهی
همیشه این همیشگی های تلخ و سخت و مکرر
از دیروز تا فردا
فاصله ایست به سرعت عمر کم لبخند هایم
لبخند هایی که برای وجود از نام تو وام میگیرند
و الا در این خراب لبخند قیمت خون است
این روزها با همه ی وجود می دود برای فردایی که تو در آن باشی
زندگی ام روی طناب برهنه ی عشقت راه میرود
از نهایت و پایان می ترسم
از آنروز که مجبور شوم خود را در نیام سکوت غلاف کنم
آیا در سرنوشت فردای پنجره ها هنوز نقاب ها حرف اول را میزنند ؟
موج ها آیا هنوز جان غوغا خواهند داشت ؟
دیوار آبرو به حمله ی پتک رسوایی نخواهد فرو ریخت ؟
شدیدا و عمیقا بیمناک فردایم
. . .
خدایا . . .
هر چند . . .
ولی تو. . .
کمکم کن
ستاره ها آیینه وار میتابانند تو را
و خورشید همچنان الگو می گیرد تو را
و بهشت
و بهشت بی قرار گامهای توست
شرط سلوک و تعالی بی خویشتنی است
بی خویشتن ترین خلق
درود بر تو
نامت هنوز هم در کنار نام خدایم است
مهربانی هم کم می آورد در مقابل تو
و دوست داشتن نیز
کلمه ها تاب تمامیت تو را ندارند
درویش تحفه ی ما را بپذیر
عزیز مادرم
دوستت دارم
.jpg)
تحقیر میکنی و تردید دارم هنوز که حرف هایت با دلت یکی باشد
از رفتن حرف میزنی و من هنوز سرشار ماندنم
از نباید ها یی میگویی که من با همه ی وجود بایدشان را میخواهم
خسته ام از این حس تنهایی از این بازیچه بودن
از این همه اما اگر شاید باید نباید
خسته ام . . .
بهتر که باشند
با زبان اسلحه تفهیم می کنند . . .
شهرو تمام آدم هاش
گوشه ی چشم های آبیش قی کرده بود
مردمک هاش فقط می دید
در اوج لذت بی نیازی
کف کرده بود دهانش
از زیادی واژه های التماس و خواهش
باد کرده بود دستهایش از جنگ سرما
یخ زده بود پاهایش از بی کفشی
مرده بود پسرک از سر فراموشی
مي تپد باز دلم
هرگز آهنگ دمي آرامش ؟؟
هرگزم فکر سکون ؟؟
آه اکسير زمان ميخواهم
جرعه اي ميخواهم که مرا تا خود مرگ
تا خود نيستي و پوچ و عدم
تا نهايت ببرد
يک قلم ميخواهم
قصدم اين است که با سرخي آن
دفتر تيره ي ايامم را خط بزنم
من از اين زندگي روي هوا بيزارم
من از اين دفتر برنامه و قانون که در آن
عشق گناه است و لبخند حرام
از همين زندگي گرگ در جلد بشر
از جهان و ملل و جنگ و دروغ
از صداي پر مرغان اساطير و خيال
از طنين سيه بمب و اتم ها و تفنگ
از همه عالم و ايام و جهان بيزارم
ميهمانم بکن اي دوست به يک جرعه ي مرگ
دعوتم کن به همآغوشي مرگ
سخت محتاج کمي فريادم
تشنه ي حس رهايي و سکون
کمکم کن که دلم
هرگز از نو نتپد
آه دلتنگم و بد جور دلم درگير است .
جرعه اي آرامش
لحظه اي خوابيدن
لحظه اي مرگ و سکون
مرگ وسکون
مرگ
سکون
. . .
پنجره ها حرف ها دارند برای گفتن
اگر ديوارها بگذارند . . .
ببخشید
باز هم عجله کردم
و تو را سر طاقچه ی عادت جا گذاشتم . . .
من
طفلم را
طفلم عشقم را
( که روزی نطفه ای بيش نبود و اکنون . . . )
در رحم وجودم
در آرامش کامل و با عشق تمام
سقط کردم . .
سقط کردم . . .
( من غلط کردم )
