بعضی وقتا باید رضایت داد

به این همه روزمرگی

به تلخی زنده مانی شبیه زندگانی

به امتداد خستگی

به نرسیدن

به ابهام

گاهی باید عادت کنیم به بی تفاوتی

به بی رگی

گاهی باید یاد بگیریم که ابلهانه لبخند بزنیم

گاهی باید تاسف بخوریم به حال خودمان و همه ی ادم های اطرافمان

وقتی زندگی تکراری میشود

همه ی اینها طبیعی میشه

وارد کلاس درس که میشی یه عالمه بچه نشستن و زل زدن توی چشات که ببینن امروز قراره از چی براشون حرف بزنی

بد اخلاقی خوش اخلاقی میتونن باهات درد و دل کنن باید ازت بترسن یا...

میشی خدایای اون لحظه ی بچه ها

و تو میشی فرمانروای موقت دو ساعته

سوالایی رو ازت میپرسن که تو هیچ دکون و مغازه ای نمیتونی پیداش کنی حتی تو هایپر استار

تمام رفتارها و حرکاتت رو ارزیابی میکنن بعضیا عاشقت میشن و بعضیا ازت متنفر

خودت هزار تا سوال بی جواب داری

هزار تا اگر اما خسته ای بریدی

ولی باید برای بچه ها بهترین باشی شاید اونا بتونن برای اینده ها کاری بکنن

نباید خستگیاتو انتقال بدی مبادا اون دنیا مدیون یه نسل بمونی

نباید مدیون عقاید بچه ها بمونی مدیون خدا و .....

دردسر بزرگ این روزای بعضی از ادما تیزی نوک دماغشونه و اهوان چشماشون

درد ما هم اینه که چه کار کنیم که بچه ها بیشتر بفهمن و تو بی قیدی های این دنیا گم نشن

خستگی یعنی اینکه وقتی این همه زحمت میکشی و زحمتت کامل به بار میشینه و یه نفر میاد و همه ی اونا رو به باد میده .....

چی بگم اخه

این دنیا تنها چیزی که نداره یه رنگیه

همه برای هم نقش بازی میکنن انگار که مسابقست

بی خیال سکوت زیباتره ترجیح میدم سکوت کنم

وقتی خواننده ای هم نیست و ادم داره واسه دل خودش مینویسه َ